İş Hukuku

İş Hukuku, işçi ile işveren olarak nitelendirilen kişiler arasındaki uyuşmazlıkların çözümünü düzenleyen hukuk dalıdır. İş hukukunun konusu sadece hizmet akdinden doğan insan ilişkileridir.  Söz konusu yükümlülükten doğan işveren, işçi ve onların devletle ilişkilerinin düzenlenmesi için oluşturulan hukuk kurallarını bir sistem içinde inceler.

İşveren tarafından işçinin emeğinin sömürülmemesi, hakkının ihlal edilmemesi için iş hukukunda işçi haklarının korunması önceliklidir. Aksi sadece işçinin lehine kararlaştırılabilen nisbi emredici kurallar içerir.

İş Hukukunun bir diğer düzenleme konusu, işçilerin sendikal hak ve yükümlülükleridir. Özel hukuka ait kriterleri barındıran iş hukuku, işçi ve işverenin çalışma hayatında karşılıklı ilişkilerinin düzenlenmesinde devletin müdahalesinden dolayı karma hukuk özelliği taşır.

İş Hukukunun kaynakları olarak, Anayasa, 4857 sayılı İş Kanunu, 854 sayılı Deniz İş Kanunu, 5953 sayılı Basın İş Kanununda (Basın Mesleğinde Çalışanlarla Çalıştıranlar Arasındaki Münasebetlerin Tanzimi Hakkına Kanun), 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu, 4688 sayılı Kamu Görevlileri Sendikaları ve Toplu Sözleşme Kanunu, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu, 6331 sayılı İş Sağğı ve Güvenliği Kanunu, 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu, çalışma hayatını düzenleyen bir çok yönetmelik, Yargı içtihatları, işyeri iç yönetmeliklerini öncelikli olarak saymak mümkündür.

            İş Hukukumuzda, zorunlu arabuluculuk uygulaması da önemli bir yer tutmaktadır. Hizmet Tespiti ve İş Kazası davaları dışındaki tüm davaların öncelikle arabuluculuk sürecinden geçmesi 01.01.2018 itibari ile dava şartı olarak düzenlenmiştir. Düzenleme ile işçi ile işverenlerin, uzun süren yargılamalar yerine her iki tarafın da menfaati doğrultusunda anlaşmaları ve yargı yükünün böylelikle azaltılması amaçlanmıştır. 

2019 © tahirmuratsakakli | Tüm Hakları Saklıdır